fbpx

Persoonlijk verhaal; Hoe heb ik mijn burn-out ervaren?

Het voelt raar om hierover een blog te schrijven, omdat het iets is waar ik niet graag over praat en omdat weinig mensen in m’n omgeving weten dat ik dit heb doorgemaakt. Het voelt alsof dit voor mij het juiste moment is om een blog hierover te schrijven, omdat ik met mijn blogs mensen wil helpen en inspireren om bewuster en gezonder in het leven te staan. Misschien door dit te lezen kan ik hiermee ook mensen helpen en inspireren, omdat het zoals ik nu weet, iedereen kan overkomen. Zelfs mij.

Ik ben altijd iemand geweest die alles graag onder controle houdt, alles goed wil doen, afspraken nakomt, alles tot in de puntjes voorbereid of uitvoert. Je kan wel zeggen perfectionistisch. Dit ging mij allemaal prima af. Maar wat ik niet wist is dat het ook bij mij een keer te veel kon worden. Het begon voor mij allemaal in het najaar van 2017. Net na de zomer. Ik werkte voor een baas waar ik het niet naar mijn zin had, het werk gaf mij totaal geen energie en iedere dag weer ging ik met lood in m’n schoenen naar m’n werk. Zelfs in het weekend had ik het gevoel alsof er een steen op m’n maag lag en als ik op vakantie was waren alleen de eerste paar dagen genieten en al snel kwam het einde in zicht en dacht ik alleen maar weer aan de dag dat ik weer moest gaan werken. Diezelfde periode waren Stefan en ik bezig met het verkopen van ons huis, op zoek naar een ander huis 150 km verderop en waren we ons aan het voorbereiden op onze bruiloft. Hiervan, het regelen en dromen over onze bruiloft en zoeken naar ons nieuwe stulpje, kreeg ik energie. Alleen was dit niet genoeg om mijzelf op te laden. Mijn batterij raakte steeds leger en vulde zich zo af en toe een beetje, maar hij bleef in het rood staan. Daarbij kwam nog dat er het een en ander speelde in m’n leven waardoor die batterij moeite had om bij te blijven. Al met al geen recept voor succes.

Wat voor mijn hoofd en lijf écht de druppel was, was het moment dat we onze auto te koop hadden gezet op internet om een groot deel van onze bruiloft te kunnen bekostigen. Er kwamen er twee heren naar onze auto kijken en hebben deze helaas zonder te betalen op hun naam gezet. Het is een heel ingewikkeld en complex verhaal, maar we zaten ineens in een wereld waar we ons niet in wilde bevinden. Het heeft in totaal 3 maanden geduurd totdat we onze auto weer terug hadden en dat stukje min of meer afgesloten kon worden. Die maanden waren een soort survival voor mij en het begin van het einde. De eerste twee weken had ik zoveel kracht en boosheid in me waardoor ik veel voor elkaar heb gekregen. Helaas doordat mijn energielevel nul was had ik mijn laatste reserves verbruikt tijdens deze 2 weken en ging het licht uit. De periode hierna kon ik niet meer op woorden komen. Als ik iets wilde vertellen wist ik niet hoe ik mijn boodschap duidelijk moest maken. Wanneer ik iets probeerde te lezen, las ik de regel drie keer opnieuw en nóg wist ik niet wat er stond. Mijn hoofd was echt helemaal leeg en kon niets bedenken. Ook alle dingen die ik gedaan heb die leuk moesten zijn kan ik mij niet meer herinneren. Van de vakanties in die periode heb ik geen fijne herinnering. Ik kan mij nauwelijks herinneren dát ik op vakantie ben geweest. Het is een zwarte bladzijde wat meer voelt als een hoofdstuk in mijn leven. De beste omschrijving van mijn gevoel is alsof ik de hele tijd 10 ballen in de lucht moest houden en dat ik geen overzicht had welke ballen ik moest opvangen. En wanneer het écht teveel werd alle ballen uit de lucht naar beneden kwamen.

Ondertussen ging ik wel door met het normale leven. Ik bleef werken en deed alles wat ik normaal ook altijd deed. Als mensen vroegen hoe het ging zei ik wel dat ik moe was en veel aan mijn hoofd had, maar eigenlijk ging het helemaal niet goed. Lang heb ik niet beseft dat ik een burn-out had. Ik dacht gewoon dat het nu allemaal een beetje heel erg veel was geworden en alles tegelijk kwam. Steeds zei ik tegen mezelf dat het tijdelijk is en snel over zou gaan en als het een of het ander geregeld was of klaar was, dat het weer beter met mij zou gaan. Totdat ik op mijn coaching opleiding een les had over burn-out. Toen werden de feiten duidelijk en werd ik geconfronteerd met mezelf. Toen, vier maanden later, heb ik hardop gezet dat ik een burn-out had. Het werd mij ineens allemaal duidelijk. Ik voelde mij al die tijd zo’n slappeling en dacht altijd dat ik alles aan kon. Dat lukte mij ineens niet meer. Er waren veel dingen die ik niet kon of aan andere over moest laten. Dat is niets voor mij. Mijn ogen werden geopend en ging accepteren dat ik een burn-out had. De reden dat ik mij niet ziek had gemeld van werk is, omdat ik niet het idee had dat ik ziek was. Ik had het gewoon heel druk en had veel tegelijk lopen en dat ging wel weer over. Zoals ik al zei, nooit over nagedacht dat ik een burn-out had.

Na ongeveer vijf maanden ging ik plannen maken voor mijzelf. Ik wist al langer dat ik voor mezelf wilde beginnen en dat we gingen verhuizen, alleen was dat nog niet definitief. Gelukkig na deze vijf maanden ging ik mijn bedrijf opzetten en hadden we ons droomhuis gevonden en ons eigen huis verkocht. Alle andere problemen die er speelde waren ook rustig geworden en ik kon weer ademhalen en mezelf worden. Het voelde alsof alles weer wat lucht kreeg en de betere kant op ging. Ook de voorbereidingen voor de bruiloft waren zo goed als klaar, dat gaf ook meer rust. Het werk deed ik nog steeds, maar Stefan en ik hadden uitgerekend hoeveel maanden ik nog zou moeten werken om alles goed te regelen voor de bruiloft en het huis en besloten dat ik per 1 mei 2018 zou stoppen met werken. Ik moest toen nog ongeveer anderhalve maand werken en dat gevoel gaf mij een stukje rust en zelfverzekerd gevoel dat het goed ging komen. Nog wel even op mijn tandvlees bijten, maar het gaat goed komen met mij. Dat voelde ik.

Het einde van m’n burn-out was in zicht, ookal besefte ik nog maar kort dat ik een burn-out had. Maar alles wat ervoor gebeurd was kreeg ineens meer logica. Alles kostte mij zoveel energie. Een verjaardag, middagje stad, ergens koffiedrinken, uit eten, zelfs boodschappen doen. Allemaal dingen die ik daardoor deed zonder over na te denken. Nu was het een hele opgave en moest ik erna bijkomen van alle drukte. Ook de hoofdpijnen die ik had waren niet oké. Zo’n stekende, heftige, aanwezige pijn in je hoofd waardoor er een storing in je hoofd was waardoor je nóg minder kon hebben. Gelukkig had ik Stefan. Degene die mij in alles heeft geholpen, ondersteund en gedragen. Hij nam mij alles uit handen en ik kon daardoor langzaam maar zeker mezelf worden en herstellen. Hij begreep niet wat ik voelde, maar zag wel aan mij dat het niet goed ging en heeft mij ondersteund waar ik dit nodig had. Dit gaf mij kracht, waardoor ik weer kon groeien.

Toen ik eenmaal gestopt was met werken heb ik drie weken niets gedaan. Alleen maar geslapen, op de bank gezeten, films gekeken en natuurlijk Netflix. Dat heeft mij heel goed gedaan. Ik heb alles achter mij kunnen laten en mij focussen op wat komen ging. In de derde week voelde ik mij alweer opleven. Waar ik het ook aan zag was mijn huid. Deze was die periode grauw en m’n ogen waren donker. M’n ogen kregen weer leven, m’n huid ging weer stralen, werd zacht en kreeg weer kleur. Ik kreeg weer zin om dingen te doen en had energie om dozen in te pakken voor de verhuizing, laatste puntjes op de i te zetten voor de bruiloft en te werken aan m’n bedrijf. Het ging weer beter met me. Hoewel sociale gelegenheden nog iets waren waar ik moe van werd, vond ik het wel weer leuk om ergens naartoe te gaan. Het voelde alsof ik mijn leven weer terug had en ik weer ‘in charge’ was. Na nog wat weken rustig bezig te zijn geweest met alle zaken die geregeld moesten worden was ik zonder dat ik het door had weer mezelf. Ik wilde uit huis, alles wegwerken wat gedaan moest worden voor we naar Italië gingen voor de bruiloft en alles piekfijn in orde hebben voor de verhuizing. Ik had overal weer zin in! En ik werd weer een leuk mens, voor mezelf, Stefan en mijn omgeving.

Van deze periode die zo’n beetje negen á tien maanden geduurd heeft heb ik veel geleerd. Over mezelf en over het leven. Voor mezelf heb ik geleerd dat er maar een paar zaken in het leven belangrijk zijn en heel veel zaken onbelangrijk. Het belangrijkste is dat je iets doet wat je echt leuk vindt en waar je zelf 100% achter staat. Maakt niet uit wat het is, als je er energie van krijgt en je wordt er blij van is dat het enige wat telt. Ook weet ik wanneer iets teveel of te druk voor me is. Dit voel ik aan en wanneer dit zo is kijk ik waar dit van komt en laat ik misschien iets los of ga ik iets anders doen. Of nog belangijker, ik zeg nee.

Op het moment dat we eigenlijk alleen nog maar aan het wachten zijn totdat we eindelijk mogen trouwen en op vakantie mogen gaan gaat het weer goed met mij. Ik voel mij weer gelukkig, vol energie, kon weer relativeren en had weer vet goede ideeën. Ookal wist ik dat trouwen, verhuizen en klussen een drukke periode ging worden, ik voelde dat ik het aan kon. Mijn doel was ook om op onze trouwdag weer helemaal mezelf te zijn en niet meer hoeven te denken aan die nare periode. Ik wilde mij weer gelukkig en goed voelen. Dat is dubbel en dwars gelukt! Ik kon niet gelukkiger zijn en heb alles minuut tot minuut bewust meegemaakt. Het was geweldig en ik voelde mij geweldig.

Ik wens niemand zoiets toe, maar ik weet wel dat ik er sterker en beter uit ben gekomen. Je leert zoveel over jezelf en groeit hierdoor als mens en persoonlijkheid, waarvan je in de toekomst profijt van kan hebben. Daarom hoop ik dat ik met deze blog voor mensen die het meegemaakt hebben een steun kan zijn en voor degene die er middenin zitten een inspiratie kan zijn en tegen hen zeggen; Je komt hier uit, geloof me. Je gaat je weer beter voelen.

Liefs, Cynthia

Geef een reactie